Paulina i Jakub

Często w tradycjach ślubnych i weselnych w Polsce jest taki zwyczaj, że pan młody przenosi przez próg domu panią młodą. Myślę, że to jest właśnie taki znak troski pana młodego o to, żeby przygotować dom, mieszkanie dla pani młodej, wprowadzić ją w ten dom. Natomiast w Ewangelii dzisiaj mamy inną jeszcze scenę, mianowicie Pan Jezus mówi, że chce nas zaprosić, żebyśmy weszli do Jego Królestwa, do Królestwa niebieskiego. I to nie są żarty, to nie jest tylko przenośnia, to nie jest tylko obraz, bo małżeństwo to jest przecież odbicie Bożego Królestwa tutaj na ziemi. Jeśli Bóg jest miłością, a między małżonkami jest miłość, no to jest Boże Królestwo, które zstępuje między nas. Wyobraźcie sobie, że jesteśmy tu w kościele i cząstka Bożego Królestwa tu jest między nami, właśnie ukryta w miłości tych dwojga: Pauliny i Jakuba. Więc chwała Panu Bogu za to, za Jego Królestwo między nami, za waszą miłość. Ale Pan Jezus mówi dalej, że aby wejść naprawdę do tego Królestwa, trzeba budować dom na skale. A budować dom na skale to znaczy nie tylko kochać deklaracjami, ale kochać również czynem, rzeczywistością. Wtedy budujemy rzeczywiście dom na skale. Wtedy to Królestwo Boże się między nami realizuje. Za chwilkę złożycie sobie przysięgę małżeńską: przysięgę miłości, wierności, uczciwości, dozgonności w miłości. To jest Ewangelia, to są właśnie wskazówki, jak kochać. Jezus sam swoim życiem pokazał, jak kochać: w wierności aż do śmierci, w uczciwości, w całkowitym oddaniu swojemu Ojcu i nam, ludziom. No i teraz właśnie przed wami zadanie, żeby tę przysięgę, którą dzisiaj złożycie uroczyście, wypełnić życiem. Żeby ta miłość była budowana na skale, nie na piasku, nie tylko na słowie i deklaracji, ale na życiu. I święty Paweł przychodzi nam jeszcze z pomocą, bo mówi nam, jaka ta miłość jest i jaka powinna być. Słyszeliśmy to w pierwszym czytaniu. Na przykład święty Paweł mówi tak: „Gdybym miał wiarę taką, żebym góry przenosił, a nie miałbym miłości, byłbym niczym.” My byśmy powiedzieli w małżeństwie: w życiu można góry przenosić, można osiągnąć wielki sukces życiowy, zawodowy, ale jeśli nie ma miłości, jeśli nie wstaję do dzieci w nocy i nie zmieniam im pieluchy – bo to jest też obraz miłości – to cała ta potęga i cały sukces życiowy jest niewiele wart. Mówi: „Gdybym ciało wystawił na spalenie, a miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.” Czasem chcemy jakiś wielkich rzeczy dokonać, zaryzykować, może w jakiejś pobożności, może w jakichś niesamowitych dziełach, których się podejmujemy. Ale powie święty Paweł: jeśli na co dzień nie mamy takiej wierności w miłości, w codzienności, właśnie takiego trwania przy sobie, to nawet te największe dzieła mogą na nic się nie zdać. Także przed wami piękne zadanie budowania waszego domu na skale i niech wasz dom będzie cząstką Królestwa Bożego nie tylko dzisiaj, kiedy składacie sobie przysięgę, ale zawsze. Niech wasi bliscy i przyjaciele, kiedy będą was odwiedzać, mają to poczucie, że wasz dom jest gościnny, że jest otwarty, że jest cząstką nieba na ziemi i że chce się z wami przebywać. Niech tak będzie. Amen.